Bir Şehri Düşlemek

Dün, bir uçurumdu aşk, ateşlere basa yürüyen sevdalıların çığlığı.
Şimdi, bir harami talanıdır aşk; aşkı zerre kadar hissetmeyen köşe adamlarının ve kadınların yazılarındaki "cilalı duygu pazarı!"
Dün, ceplerdeki resimdi aşk, günde yüzlerce kez çıkarılıp bakılan.
Şimdi, cep telefonlarıyla gönderilen ucuz mesajlar...


Dün, suyu sevmeyen ateşti aşk.
Bugün, sulu kadınlarla cıvık erkeklerin üzerinde yuvarlandığı buhar banyosu.
Dün, ayrılırken kalbini avuçlayıp sevgilisine veren yürekli insanların gururuydu aşk.
Bugün fiyat etiketini alnına yapıştıran kadınların gururu.
Dün ömür boyu kader ortaklığıydı aşk.
Bugün yap, işlet, devret modeli...


Dün, camdan cama konuşan çiçekti aşk.
Bugün alışveriş çeki, hesabını birilerinin ödediği...
Dün Samanyolu'ydu aşk...
Bugün yatak odasının yolu.
Dün onurlu kadınların kavgasıydı aşk.
Şimdi kalbi kasıklarında atan kadınların çağrısı.


Dün, "Ya benimsin ya toprağın" konulu, ölümüne tutkuydu aşk.
Bugün, "Önce benim ol, sonra kimi istersen onun" diyenlerin gecelik arzusu.
Dün ucu yakılmış mektuptu aşk.
Bugün hile ile ırzına geçip, cep telefonlarına mesaj göndermek.
Dün, zarif politikacıların dilinde ahenk bulan şiirsel bir dildi aşk.
Şimdi "Hasan almaz basan alır!"
Dün yağmur gözlü atların çektiği faytondu aşk.
Şimdi değerlerimizi kabadayılığa peşkeş çekenlerin kullandığı pahalı cip.


Dün, midye kabuğunda iki kişiydi aşk.
Bugün bir yürekte, bilmem kaç kişi...


Dün her şeydi aşk.
Bugün hiçbir şey...

Ne güzel insanlarımız vardı, birer birer yitiriyoruz.
Duygular kayboldu, merhamet bitti.
Düzen iyi insan istemiyor.
Metropollerin dayanılmaz cazibesidir bu. Herkesi çemberine alır.


İnsanların öz varlığını tanımlayan duruşlar, el değiştirdi, dil değiştirdi.
Köyden gelenler, ilk zamanlar İstanbul'da sebze satarken, tartıda fazla geleni müşteriye bağışlardı.
Şimdi eksik tartıyorlar.
Şimdi çocuklara bile bozuk mal yediriyorlar.
Şehrin açtığı kapılarda, kurnazlık en geçerli anahtar! En akıllı yatırım!


Köylerine dönen insan sayısında da artış var.
İki ayrı varlık, iki ayrı kimlik gibiler.
Gelirken getirdiği saflığını yitirenler, şehirden aldığı zehirle köyüne dönüyor.
Oysa alınan mesafenin dönüşü yok.
Bağlılıklar, bağımlılıkla yer değiştirmiş.


Ülkemizdeki azalma ve çoğalmanın sebebi açıktır.
Kötülerin kazandığını duyan, üzerindeki iyilik kırıntılarını bile silkeliyor.
Tanrısı para olanların dünyasında...
Giderek birbirine benziyor herkes.
İyiler mücadeleyi bıraktığı içindir ki...
Kötüler her yerde kazanıyor.
Ha şehirde, ha köyünde...

 

 

 

 

Karpuzlarını kuyudan çektikleri suda soğuturdu babalar.
Sıcak ilişkiler vardı, yabancıya bile kanı kaynardı eskilerin.
Mahallelerde günün çaydanlığı herkese kaynardı.
Tek başına mutlu olmaktan utanırdı anneler, yürekleri cami avlusu.
"Allah kimseyi aç bırakmasın" derlerdi, mutfaklarında pişeni komşuya da gönderirlerdi.


Harçlığını herkese eşit dağıtırdı hayat.
Kürt şivesiyle simit satan çocuklardan farkı yoktu, Türk çocuklarının.
Kardeşliğin eli tıka basa dolu, insanlar birbirine siperdi.
Bütün mahalle yoksul, bütün yürekler zengin.
İnsanlar büyüklerin ellerinden, küçüklerin gözlerinden öperdi.


Her mahallede bir tiyatro, bir gazino.
Azız Basmacı anası ağlayan memleketi bile güldürürdü.
Zeki Müren bir yandaydı, öte yanda Müzeyyen Senar.
Çarşamba günleri kadınlara matine, gönül gözleri iki dağ gölü.
İnsanlar aşkını bir sır gibi, şarkıların içinde saklardı da...
Herkesin dilinde, "Fikrimin ince gülü."


Küçük balıkları denize geri verirdi balıkçılar.
İki palamut tek fiyata, sudan ucuz.
Allah'ın suyunun bir gün parayla satılacağını nereden bilsinler.
Su testisiydi o insanlar, kırıldı.
O yüzden kurak bu ülke.
O yüzden yürekler çorak artık.


Dayatılan göçlerin, politik oyunlarla körüklenen öçlerin ülkesi olduktan sonradır ki...
Her şey değişti.
Kadınları gecelere satan beyefendiler.
Çocuklara uyuşturucu satan "itibarlı çakallar memleketi" olduktan sonradır ki...
Eşkıya dünyaya hükümdar oldu.
Televizyonlara, erkek kılığındaki soytarılar, kalbi kasıklarında atan kadınlar dolduğundan beridir ki...
Saçılan tohumlarla, olacağı buydu.

İkisi de bizim topraklarımız, ama felaket bir çelişki var Bodrum'la Hakkari arasında.
Bodrum'da, eğlence şatolarıyla başka gezegenden görüntüler.
Hakkari'de, toprak evleriyle üçüncü dünya şehrinden esintiler.
Bodrum'da, ikinci dubleden sonrasını hatırlamayan kadınların şuh kahkahaları.
Hakkari'de, sütü kesilmiş memelerin suskun çığlıkları.
Bodrum'da Eda Taşpınar diye bir kadın tırnağını kesse haber..
Hakkari'de ölsen, ülkenin ruhu duymaz.


Bodrum'da, "Barmen, bana bir viski!"
Hakkari'de, "Anne bir yudum su!".
Bodrum'da şöhret plajındaki züppelerin resmi geçidi.
Hakkari'de gariban siluetler...
Bodrum'da kalbi kasıklarında atan bir düzen.
Hakkari'de ağzı yüreğinde hayat.


Bodrum'da transparan ilişkiler, rimeller, ojeler, pahalı parfüm kokuları.
Hakkari'de omuz omuza yaşam, kokusu alın teri.
Bodrum'da çarpık koleksiyon!
Hakkari'de geleceğe kilitli direksiyon!
Bodrum'da damarlara enjekte edilmiş müzikli saatler ve nimetler.
Hakkari'de hayatta kalmanın şükür vakitleri.
Bodrum'da cennet hali, tanıtım filmi.
Hakkari'de cinnet hali, trajik bir arka plan.


Bodrum üstü açık Ferrari.
Hakkari at arabası.
Bodrum kimin eli kimin cebinde, ortak alan.
Hakkari kasten yoksul bırakılmış ülkeden arta kalan.
Bodrum gözbebeği.
Hakkari deplasman.
Bodrum'da her yol Ankara!
Hakkari'de ne yol var, ne para!


Bodrum öz evladıysa bu ülkenin.
Hakkari iç kanama.
İki ayrı dünyanın insanlarını kardeş sayıyoruz da...
Bodrum'u sevip saydığımız kadar, Hakkari'yi de ülkemizin şehri olarak sayıyor muyuz acaba?

Birleşmiş Milletler merkezinde açıklanan bir anket sonucuna göre, Türkiye'de işkenceyi onaylayan insanların oranı yüzde 51'e çıktı.
Birçok ülke bu insanlık ayıbına kayıtsız şartsız "Hayır" derken, Türkiye'deki anketin sonucu bir utanç aslında.


Masum insanların hayatlarının risk altında olduğu ülkelerde, işkencenin çıkış yolu olarak algılandığı duygusu mevcut.
Bizim gibi üçüncü dünya ülkelerinde, "altta kalanın canı çıkar".
Güç kimdeyse, yasalar onun emrindedir.
Çeteler topluma egemen hale getirilir, hukuk yerden yere vurulur.
İşkenceyi onurlandırmanın bütün kolları ülkemizde mevcuttur.
O yüzden masum insanların hayatlarını kurtarmak adına işkenceyi savunmanın, savunulur bir yanı yoktur.
Tapusunu almak istediği insanlara işkence yapanların itibar gördüğü bir memleketten bahsediyoruz.


Bizim ülkemizde "Sen benim kim olduğumu biliyor musun?" soysuzluğundan sonra en çok kullanılan ifade, "Sallandıracaksın kardeşim" haykırışıdır.
Silah kullanmayı erkeklik, 3 kişi bir olup 1 kişiyi öldüresiye dövmeyi delikanlılık sayan toplum, işkenceyi de çıkış yolu olarak görecektir.
Kendisine yapılmadıkça tabii...


2 kişiden 1'inin işkenceyi onurlandırdığı bir anketten, ülkemize kalan ayıptır, utançtır.
O yüzden ne zaman işkence konulu bir haber okusam, şair Ahmet Çuhacı'nın "Kuşla Çiçek Arası" adlı kitabından bir şiir gelir aklıma:
Adam işkence görecekti.
İşkenceciler sordular:
"Bir organını yok edeceğiz, hangisi?"
"Gözlerimi..."
"Yapılanı görmeyeyim, utanırım."


Bir kadın işkencedeydi.
İşkenceci, "Gözlerimi bağlayın, yoksa görevimi yapamam utanırım" dedi.

 

 

 

 

Liderlerimiz inatlarının boynunu kırıp el ele verse.
Ne türban meselesi kalsa memleketin, ne rejim korkusu.
Aynı türküyü söyleseler, bizler eşlik etsek.
"Eşkıya dünyaya hükümdar olmaz!"
Kendilerini hizaya soksalar.
"Aman ne güzel" desek. "Yüzlerine vurmuyorlar yanlışlarını."


Işıkları sönse ayrımcılığın.
Birbirinin kanını akıtmak yerine, herkesin kanı kaynasa birbirine.
En büyük gürültü vicdanlarda olsa.
Kınına sokulsa hançerler, herkesin inancına saygılı olsa toplum.
Kayıplar ve ayıplar ülkesi olmasa memleketimiz.
Herkes savaşa karşı dursa...


Boynundaki yağlı ipi gururla okşayan köşe yazarları itibar görse, memleketi pazarlayan her devrin yılışıkları değil.
Birinci sayfaların sağ üst köşeleri öğretmenlere ayrılsa, şehvetli kadınların pabucu dama atılsa.
Hak arayan işçilerin çığlıkları duyulsa, manken ilanları yerine.
Bir işçi öldüğünde, bütün memleket ayaklansa.


Dağlar kekik koksa yine.
Sevgi ve saygıya dair ne varsa, yeniden yaratsa insan yüreği.
Kula kulluk ve töreler ortadan kalksa.
Ağzımızdaki yaralara pansuman yapsak, dünya aşk olsa.
Herkes kendisini sorgulasa, mahkemelerden önce.
"Yasak koyan kendine koymuştur" diyenler birlik olsa, topyekün ayaklansa özgürlük işçileri.
Kendisini şarkıdan şarkıya vursa insanlar.


Kara, kapkara bir cisim hızla yaklaşırken dünyamıza.
Bu nefret yörüngesinden çıksak.
Cinnetten cennet haline dönse ülkemiz.


Karanlıklar, çeteler, kanunsuzluklar ve bilumum kötülükler, kabullenilmiş bir yaşam biçimi olduğundan beridir ki...
Kimsenin çağdaş ve aydınlık bir ülke istediğine de inanmıyorum artık.
Bütün değerler ayaklar altında gezinirken, sakın ola canınızı sıkmayın.
İyisi mi milli maçın sonucunu bekleyin.
Ülke gururunuz tavan yapsın!

Sözde Babalar Günü ya, baba elini cebine sokuyor.
Cep, eli dışarı atıyor.
Bugün üniversiteye yerleştirilecek gençlerin sınavı var ya...
Çocuk umutlara uzatıyor elini...
Ama sistem milyonca çocuğu sille tokat sokağa atacak.
Babasına gün yüzü göstermeyen ülke, çocuklarına gösterir mi?


Sefalet babadan oğuladır bu memlekette.
O babalar gençliklerinden çaldıkları resimlerin içinde, çocuklarına yakalanır.
Aynı gururlu duruş...
Kendilerinde eksik olanlar, çocuklarında mevcuttur ya, o yüzden düzen adamı olmazlar.
Hele sözleri namussa, hele harama yan gözle bakmıyorlarsa...
Yetimin öksüzün kanını emecek kadar "kansız" değillerse hele...


Bugün üniversite kapısında umutların kapısını tıklatan çocukların günü.
Haziran kokulu sabahların çocuklarının...
Bugün Babalar Günü...
Sıcak ekmek tadındaki babaların.


Soygunculuk da babadan oğuladır.
Bu ülkeyi bozan babaları biliyoruz...
Çocuklarımızın haklarını çalan çocuklarını da...
Demokrasinin nimetlerinden "babalar gibi" yararlananlara karşılık, namuslu çocukların nasıl çaresiz olduklarını da görüyoruz.


Babaların Günü'nü kutlayıp çocukların sırtını sıvazlamakla, böyle bir günün anlamını yerine getirmiş olacaksak, "Babalar Günü kutlu olsun".
Ama gelecek programları silip atamayız hayatımızdan.
Soyguncu babaları omuzlarında taşıyan bir memlekette...
Kendi çocuklarından gayrısına, "tekmelenecek taş" zihniyetiyle bakan politikacılar cehenneminde...

Adamın biri çıkıyor, Muğla'nın Milas ilçesine bağlı Ören beldesi sahilindeki fok balığını işaret ediyor. "Karşıma çıkarsa, zıpkınla vururum!" Hayvanları öldürmekle, dünyaya kazık çakacağını sanıyor.


O fok balıklarının bir zıpkınla vurulması, insanların kanıtıdır. O fok balıkları ki... Ne hınçları vardır, ne hırsları. İçinde sevgi olan bütün oyunlara gönüllü ebe olurlar. Suyun içinden çıkıp, bir güneşlik kaçamak ararlar. Bir de insan elinin üzerlerinde gezinmesine bayılırlar.

Sokak köpekleri her daim açtır. Sabahın erken saatinde, ne simitçinin tezgahına baktı, ne vitrinlerdeki yiyeceklere. Oysa insanlar birbirlerine yiyecek gibi bakıyordu.


O sokak köpekleri ki... Ne siyaset yaparlar, ne iktidar hırsları vardır. Kimseye ağız dolusu sövmezler. Kardeşi kardeşe kırdıran oyunlarda oynamazlar.


Bir kitapta okumuştum. Ateş böcekleri 15 yıl toprağın altında bekleşir. Güneşe çıktıktan sonra yaşaması için 15 gün içinde bir eş bulması zorunludur. Bu yüzden çabalar.


Fok balıklarını bir zıpkınlık. Köpekleri bir zehirlik... Ateş böceklerini bir fiskelik olarak görenlerin, görmesi gereken çok şey vardır.


Ey zalim insanlar. İnandığınız yalanlar sizlerin olsun. Sizlerin olsun bilumum nefret, zorbalık ve ayak oyunları. Yediğiniz, içtiğiniz sizlerin olsun. Ama hayvanları rahat bırakın.

Anneler ki, yaşamın gururlu ve mağrur neferleri.
Onlar hep dimdik yaşar.
Onlar evlatları için yaşar.
Bazen mutfak penceresinden söyledikleri şarkıları vardır, cennete uzanır.
Onlar karıncaların ezilişine bile ağlar.
Bırakın insan ölümlerini…

Evladının ölüm haberi geldiğinde, bir anne için nefes almanın bile anlamı yoktur artık.
Mayın tarlasıdır zamanın her dilimi…
Kendisini tutacak eller çoğalsa da o anne çoktan yıkılmıştır!
Cennette yeniden emzirmeye başlamıştır çocuğunu.
"Ağlamam, eğilmem, düşmanı güldürmem" diyen bir şehit annesinin, insan olanın içini yakan yıkılmışlığını görünce, annelik duygusunun gücünü daha iyi görüyorum.
O yüzden diyorum ki…
Bırakın katıla katıla ağlasın anneler…
Bırakın kıyameti kopartsınlar.
Tırnak acısı değil bu…
Evlat acısı…

Düşmanı güldüren, annelerin ağlaması değildir.
Düşmanı güldüren, böyle anaların acısını, manken haberleriyle takas eden zibidilerin ihanetidir.
Düşmanı güldüren, kendi askerinin ölümüne gülen demokrasi sürtükleridir

Bir gün sormazlar mı sizlere? "Niye sustunuz?" diye... Haksızlığa boyun eğerken, "Bana ne" dediğiniz için, vicdanınız sizi yoklamaz mı günün birinde? Kalbiniz günlük tutmuyor mu sanıyorsunuz? Mercimek, patates ve pirinçteki fahiş fiyat artışlarıyla, dünyanın en pahalı benzinini kullanmak arasındaki yakın ilişkiden, payınızı almadan mı geçeceksiniz? Öğretmenlerine tarihin en büyük bozgununun öğretildiği bir ülkede, sizlere bir harf öğretenlere borcunuzu mahşerde mi ödeyeceksiniz yoksa?


Aşkın da sevginin de canına okunan bir ülkede, günlük gazetelerin yalanlarını mı okuyorsunuz? Değerleri öldüren dizilerin, canlı finallerini mi izliyorsunuz? Çocuklarınız bir gün sormayacak mı sizlere? "Bir kere olsun aşkı savunmadınız mı?" diye. Göğüs göğüse çarpışmanız gereken gerçeklerden kaçtığınızı, nasıl açıklayacaksınız onlara? Ormanları villa yapılan bir memleketin, çocuklarınıza darağacından başka bir miras bırakacağını mı hayal ediyorsunuz? Onların üzerindeki ipoteği kim kaldıracak? Mışıl mışıl uyuduğunuz bir düzende.


Sesinizin martı çığlıkları kadar çıkmadığı bir düzende, anılar bir gün hesap sormayacak mı sizlere? Karanlık afişlerin önünde verdiğiniz pozları mı göstereceksiniz gururla? "Vay hemşehrim" mi diyeceksiniz, sömürge şehirlerinizde? Suskunluğun ömrü bitti de siz bitmediniz mi zannediyorsunuz?


Bir kedi kadar sataşmadan haksızlıklara... Nereye gittiğinizi sanıyorsunuz? Yaşamadan, sadece yaşlanarak!


Bir "Oooff" çekseniz karşıki dağlar yıkılırdı. Çekmediniz. O yüzden çektiğiniz çileler, çocuklarınıza kalacak en anlamlı mirastır. Aç, susuz ve uykusuz gecelerde. Cesaretini yitirmiş toplumların, kaçınılmaz sonudur esaret.

Geçen yıl bu zamanlardı... Türkücü Ekin, Diyarbakır'da konser veriyordu. Kalabalığın arasında, 7 yaşlarında küçük bir kız çocuğu dikkatini çekti. Yanına yaklaşınca, kızın gözünde bir sorun olduğunu gördü. Gözlüksüz gözünün bir camı kırıktı sanki, gülüşleri cam göbeği... Ekin'in içi cız etti... Kızın derdi imzalı fotoğraftı ama Ekin'in yapması gereken çalışmaların başlangıcıydı o bakış.


Kıza söz verdi, "Senin gözünü iyileştireceğim" diye... Bu türkücü genç, konserin bitiminden birkaç gün sonra çalışmalara başladı. Önce küçük kızın gözündeki rahatsızlığı giderdi. Sonra diğer çocuklar için bir şey yapması gerektiğini düşünüp Bağlar mevkindeki okullarda göz taraması için Diyarbakır'daki Veni Vidi Hastanesi'yle görüştü... Binlerce çocuğun gözlerinde Ekin'in emeklerinin izleri kaldı. Şu sıralar, çocukların gözlük ihtiyacı için çalışıyor.


İnsan olan yüreğini gözlerinde taşır. İnsan olan, herkesin baktığı yerde, kimsenin görmediğini de görür. İnsanlık görevi başka bir şeydir. İnsanlığın öldüğü bir memlekette, hiçbir karşılık beklemeden çocuklar için çırpınan Ekin gibilerini, başımın üstünde taşırım.


Bir yanı çocukların kanını emiyor bu memleketin. Öbür yanı bir şey demiyor. Yapılması gerekeni yapmayıp televizyon başında zibidilerle eğlenen toplumlar, görevlerini bireylerin insafına bıraktığı içindir ki... Göz gözü görmüyor artık!


Bir gözü öbür göze düşman etmenin itibar gördüğü bir ülkede...

Amerika'da meyve sinekleri üzerinde bir araştırma yapılmış.
Genç sineklerle yaşlı sineklerin arkadaşlığında, yaşlı sineklerin ömrü ikiye katlanıyor.
Amerikalı bilimcilere göre buradan çıkan sonuç:
"Uzun yaşamak için gençlerle takılın."


Peki ya genç sineklerin durumu?
Onlar, yaşlıların ömrünü uzatarak bilim adamlarının gözüne girdiler.
Oysa onlar da yaşıtlarını seçse, hem kendi ömürleri uzayacaktı.
Hem de meyvelerini yaşlı sineklerle paylaşmamış olacaklardı.
Sinek gibi düşündüklerinde...


Ama sineklerin, insanlardan daha "komün" düşündüklerini gördük.
Genç sineklerin yaşlı sineklerin yaşam perisi olması, insanlar için özel bir durumdur.
Ömür işçiliğine eşlik etmek, sineklere yakışıyor da...
İnsanların yaşa bağlı olarak ortaya çıkan rahatsızlıkları, en çok gençlerin rahatını kaçırıyorsa...
Genç insanlar, sineklerden daha bencil...
Yaşlı insanlar sineklerden daha pasif bir yaşamı seçiyorsa...
Sinekler, insanlar karşısında 10 galip demektir.


Bizim ülkemizde yaşlılarla gençler arasında "imece" mümkün değil.
Önce genetik kodlar çatışır.
Sonra yetkili beyler.
İnşaat halindeki Arap Türkiye'sinden bir açıklama gelir zaten.
"Yaşlıların gençlerle arkadaşlık etmesi günahtır."
Onların meyve sineklerine ve bilime karşı da bir duruşu olacaktır kuşkusuz.
"Kim icat ediyor böyle safsataları?"


Hiçbir şeyi yadırgamayın!
Kadınların çalışmasını haram sayanlardan, her şeyi bekleyin.
Eğer bu ülkede, sağlıklı ve huzurlu bir hayat istiyorsanız.
Meyve sineklerinin de oy kullanmasını bekleyin.


Ya da gidin, Hülya Avşar'ın Osman Yağmurdereli'yi konuk ettiği programın bandını isteyin, defalarca seyredin...

Bir gazete haberi... "Otobüs durağında bekleyen kızı kaçırıp tecavüz eden eşkıyalar ülkesi olduk."
Başka bir ülkede olsa memleket ayağa kalkar ama toplumun muhabbeti harika.
"Helal olsun ama sigarayı nasıl yasakladılar."
"Burası Avrupa ülkesi mi kardeşim, öyle alkollü içki soruyorsun."
"Kadına çalışmak haram, koku sürmesi de edepsizlik.."


Haberlerde ikinci gün...
"Otobüs durağında bekleyen kızı kaçırıp ormanda tecavüz eden 2 eşkıya hâlâ yakalanmadı."
Toplum, kendisine yakışmanın pazarında.
"Biz Avrupa Birliği'ne gidiyoruz beyler. Öyle parti kapatmak devri geçti."
"Demokrasi var demokrasi..." "
Telefonlar dinleniyormuş, dinlenecek tabii. Bunları fişlemek bile yetmez!"
"Ama saraydaki giysiler de pek yakışır hanımefendiye."


Gazete haberleri devam ediyor.
"Otobüs durağında bekleyen kızlar korku içinde..."
Toplumdaki aymazlık ise tavan yapıyor.
"Ne yapalım yani, o da durakta yalnız durmasaydı."
"Pazar günü ne işi varmış ki orada?"
"Garanti etek giymiştir..."
"Aman canım, ne var bu kadar büyütecek. Yarın her şey unutulur."


Gazetelerden bir başka haber...
"Gerdek gecesi bakire çıkmayan karısını vurdu."
Erkekçe haberler sergisinden kesitler....
Yaratılan erkek toplumu, bir şehirde namusuyla işe giden kızları kaçırıp ırzına geçiyor.
Başka bir şehirde, bakire çıkmadığı için onu öldürme hakkını kendisinde buluyor.


Ve böyle bir ülkede kadınların çalışması haram. Kadının 4 tanesini bir eve sığdırıp nikah yapmak helal!


Neyse aldırmayın, tarihin en güvensiz memleketinde sıranızı bekleyin...
O duraktaki kızın anne babası da "Benim kızıma bir şey olmaz" diye düşünmüştü.
Tıpkı sizler gibi...

 

 

 

 

 

Hey sizler
Sağcınız, solcunuz, para için her yola yolcunuz.
Bakanınız, bakmayanınız.
Yılanınız, yılmayanınız.
Yetimin-öksüzün kanını emerken, kaldırım taşlarının altından çıkanınız!


Hey sizler
Bütün kutsal kurumları yerle bir edenleriniz.
Demokrasiyi babasının malı zannedenleriniz.
Kuşları ürkütüp, puştları ürkütmeyenleriniz.
Memleketin haritası değişirken, kıs kıs gülenleriniz.
Haram konaklar içinde memleketi satanlarınız.
Kahininiz, haininiz.
Adaletin yolunu keserken, satır aralarında çek kesenleriniz.



Hey sizler
Kalbi kasıklarında atanlarınız!
Çobanları adam saymayanlarınız, Doğulu'yu dağlı sayanlarınız.
Sanatı soyanlarınız, rüyasında paralı erkek görse soyunanlarınız.
Yarını kaybolanlarınız, mazisi kaybolmayanlarınız.


Hey sizler
Ateş benzin emerken, meseleyi çakanınız, çakmayanınız.
Yaktınız memleketi.
Kıçınıza kına yakınız!

Bir kayın ağacı, 10 kişinin bir yıllık oksijen ihtiyacını giderirmiş.
Bir politikacı, binlerce çocuğun geleceğini çalar.
Bizler kayın ağacına göstermediğimiz özeni, politikacılara gösterdiğimiz içindir ki...
Ne oksijen açığını kapatabiliriz bu ülkede.
Ne talanın önünü...


Borsanın yanında oksijenin lafı olmuyor kuşkusuz.
Para saymakla, nefes almak arasındaki gerçeği hissedemeyenler için, kayın ağacının da ne anlamı olur ki!
Topraklarımız gitti, arkası yarın.
Pirincimiz bitti, mercimek sıkıntısı başladı.
Tarım ülkesinden facia anonsları geliyor.
Domatesi bu yaz kaça yiyeceğinizi düşünüyorsunuz?
Mahşerinizi çağırdığınızı biliyor musunuz peki?
Vatandaşı dilenci yapılan bir ülkenin ferdi olarak!


Sevginin anayurdu, bereketini yitiren topraklarıyla, kendi insanını doyuramaz oldu.
Bütün ağaçlarımızı kestiler, araziler sizlere ömür, işadamlarına harika konutlar!
Geleceğin dünyasında, bir ağacın dostluğuna ne kadar ihtiyacınız olduğunu biliyor musunuz?
Size en kral torbaları gönderen belediye başkanınıza, oksijenin hesabını mı soracaksınız?
Var mı sizde o nefes?
Ya da yürek?


Televizyonlardaki dizilere ve yarışmalara gösterdiğimiz özenin zerresini, kayın ağacına göstersek, çok şeyi halletmiş olurduk.
Geleceğimizi, yarınlara kürek çeken dürüst politikacılara emanet etseydik, bugün bereketli topraklar üzerinde halay çekerdik.


Bir kayın ağacı 10 kişinin bir yıllık oksijen ihtiyacını giderirmiş!
Sahi ya, hiç kayın ağacı gördünüz mü hayatınızda?
Politikacıları her gün görüyorsunuz da onların hayrını gördünüz mü peki?


Bence en kısa zamanda bir kayın ağacı bulun...
Bir bardak su dökün köklerine...
10 kişi adına olmasa da kendi adınıza teşekkür edin...
Kaldıysa eğer...